بارانه

از دست کسی که مثل احمقها رفتار می کنه ، اما نمی تونه حماقتهای خودش رو ببخشه چه کار بايد کرد؟
از دست کسی که می دونه تنها چیزی که می تونه بهش آرامش بده ، مهر خداست ولی خودش رو لایق این مهربونی نمی دونه چی کار باید کرد؟
از دست کسی که حساس هستش ، اما خودش رعایت نمی کنه و خودش رو تو موقعیتهایی قرار می ده که آزار می بینه چه کار باید کرد؟
از دست کسی که می دونه چيزهايی خارج از اراده اش داره زندگيش رو هدايت می کنه ، اما بازم تن به اتفاقات نمی ده ، هی بيخودی مقاومت می کنه چه کار بايد کرد؟

وقتی آدم نمی دونه با کسی چه رفتاری باید داشته باشه ، نهایتش اینه که مدتی باهاش مراوده نمی کنه تا بالاخره بفهمه که چه نوع رفتاری مناسبه ... اما اگر ندونی که از دست خودت چه کار باید بکنی چی؟ از دست خودم چه کار باید بکنم؟

گاهی وقتها که خيلی خسته می شم فکر می کنم کلی از اين خستگی به خاطر شرايط کسالت آور بيرونی هستش ... " من اينجا بس دلم تنگ است و هر سازی که می بينم بد آهنگ است ... " فکر می کنم شايد عوض کردن محيط کمکم کنه ... بعد می شينم برنامه ريزی می کنم که اگر از ايران برم خوبه ... می دونم که برم از لحاظ موقعيت کاری و مالی شرايطم بهتر می شه ، اما اينم می دونم که بزرگترين مشکل من خودمم ! و خودم رو هم که نمی تونم اينجا جا بگذارم ...

۴ ماه ديگه می شه ۲۸ سالم ، اما هنوز مثل بچه ها فکر می کنم ، رفتار می کنم ... خسته شدم از دست خودم ... بايد نگاهم رو عوض کنم ، نوع نگاهم به خودم ، به ديگران ، به زندگی ... اما چه کنم که جور ديگه بلد نيستم باشم ... حتی ادای جور ديگه ای رو هم نمی تونم درآرم

ديروز "يی چينگ" راهنمايی جالبی برام داشت :
" اگر مطابق با وزن آهنگ جهان عمل کند ، به آرزوهایش خواهد رسید. فقط زمانی ممکن است موفقیتی عظیم به دست آورد که موقع آن رسیده باشد . زمان دشمن نيست که بر آن غالب شوند ، بلکه متفقی است که بايد صبورانه با آن کار کرد. "

۵ شنبه یکی از دوستام رو دیدم پرسید چرا آشفته هستی ، زیاد سر حال نیستی ، گفتم الان چند روزه قاطی پاطیم ... گفت پس چرا تو وبلاگت معلوم نیست ، تو وبلاگت خیلی سرحالی ،
خیلی بده که تصویرت توی وبلاگ با خودت فرق کنه ... دیدم مثل همیشه حق با اون هستش ... خوب ، حالا تصویرم واقعی شد؟

از پنجره ی طبقه هفتم که به پايين نگاه می کنم ، ياد خوابهام می افتم . توی خواب هر وقت به يک بلندی می رسم و راهی ندارم ، می پرم . اولش دلم هری می ريزه پايين ، اما قبل از اينکه به زمين برسم برای n امين بار پرواز يادم می آد ، مجبور نيستم بال بزنم فقط بايد دستام رو کاملا باز نگه دارم ... از روی همه چيز می گذرم و می رم ، باد می افته توی لباسهام ، گذر هوا رو روی پوستم حس می کنم ... يک جوری خوشاينده ... ولی بعضی وقتها هم پروازم نمی آد ، با سرعت به زمين نزديک می شم ، البته قبل از رسيدن بهش از خواب می پرم !

بازم به بيرون نگاه می کنم . يک عالمه خونه ديده می شه ، جورواجور ... بعضی ها نوساز ، بعضی ها قديمی ، کوتاه ، بلند ، کثيف ، آجری ، سيمانی ، سنگ سفيد ، سنگ سرخ ، شيشه سبز ، هر کدوم يک مدل ... و همه با هم ناهماهنگ !

توی هر کدوم از خونه ها چند نفر زندگی می کنند . چقدر آدم لازمه تا اين همه خونه پر بشه ...
هر کدومشون هم لابد n رويای مختلف دارند . خونه ها زيادند ، آدمها بيشتر ، روياها بيشترتر...
فضا پر از رویاست .

يک خانم توی ايوان خانه اش لباس های شسته شده رو جلوی آفتاب پهن می کنه ، يک پسر بچه توی حياط خانه داره بازی می کنه ، يک آقا از کوچه کناری داره می گذره و من دارم به همه چيز و هيچ چيز فکر می کنم ... بدم نمی آمد بدونم راه روياهای من از کجا می گذره