بارانه

من زنده ام، یه مدت افسرده بودم و حوصله ی اینترنت و وبلاگ و ایمیل و این ماجراها رو نداشتم، واسه همین ازم خبری نبود...
از هر کس که تو این فاصله ایمیل داده و جوابی نگرفته معذرت می خوام... تو رو خدا درک کنین وقتی آدم حال خودش رو هم نداره، و خیلی با وسواس مواظبه که غر نزنه و نق نزنه، دیگه حالی واسه ایمیل دادن و کامنت گذاشتن و این ماجراها نداره...

پی نوشت: الان هم که اومدم پای اینترنت دلیلش اینه که فردا صبح امتحان دارم! و خوب شب امتحان چی واجب تر از معذرت خواهی وبلاگی؟!