بارانه

کتاب چنین کنند بزرگان رو خوندین؟ ماجرای اینکه نویسنده اش کیه رو هم از کسی شنیدین؟

ترم پیش یه کلاس خیلی عالی داشتم در مورد تاریخ هنر باستانی. بعدش دیدم چقدر اسطوره ها برام جالبن و شروع کردم مطالعه کردن در موردشون. ایران که رفتم کلی کتاب خریدم در مورد اسطوره های ایرانی که متاسفانه تا اینجایی که خوندم بهترین کتاب در مورد اسطوره های ایران رو یه غیر ایرانی نوشته و یه نفر ترجمه اش کرده به فارسی. خلاصه دیدم اگر می خوام از ماجرای اسطوره ها سر در بیارم و بتونم ارتباط بین اسطوره های ایرانی و غیر ایرانی رو بفهمم هیچ چاره ای نیست جز رفتن به سر منشا، اینکه شاهنامه و اوستا رو بخونم... شاهنامه رو شروع کردم.

برای خودم خیلی هیجان انگیزه، اما یه ناامیدی کلی دارم در مورد اینکه خوب که چی؟! هر کار این مدلی ای که به ذهنم می رسه و ربط به کامیونیتی ایرانی ها داره، فکر می کنم خوب که چی؟ مگه مثلا برای کسی اهمیتی هم داره که ریشه های فرهنگی ایران به کجا می رسه؟ اغلب فقط همین براشون کفایت می کنه که فکر کنن ما بهترین بودیم و کورش و داریوش چنین و چنان بودن و بعدم هرچی می کشیم از دست عرب هاست. همون کورش و داریوش هم فقط در همین حد اهمیت داره براشون که بخوان بگن ما رو اینجوری نبینین ها، ما اگه الان اینیم اما عوضش قبلا یه جور دیگه بودیم. به قول یکی از دوستای امریکا بزرگ شده ام، ایرانی های خارج از ایران خیلی هاشون فقط دلشون می خواد بگن که ما خیلی اگزاتیک (ترجمه ی دیکشنری نارسیس: بیگانه، عجیب و غریب، مرموز خوشرنگ ...) هستیم.

به هر حال به خاطر خودم دلم می خواد این کار رو بکنم :-)

با یکی از دوستای ایرانیم که اینجا زندگی می کنه تلفنی حرف می زدیم، بعد یادم افتاد که سیتیزن هست و می تونه رای بده، گفتم به اوباما رای می دی دیگه؟ خندید... گفت من طرفدار ریپابلیکن ها هستم، می دونم بوش خیلی خیلی تو این چهارساله ی دوم گند زده و قبول دارم این رو، اما طرفدار مک کین هستم. گفتم شهیدی اگر به مک کین رای بدی و بعدش دوباره زدیم به شوخی و خنده.
یه آقایی رو می شناسم اینجا که خیلی آدم حسابیه و آدم خیری هم هست و از اون پولدار باحال هاست که اگر کمکی از دستش بربیاد انجام می ده. تو هر دو دوره ی بوش، به ستاد انتخاباتیش کمک مالی کرده و اسمش هم تو سایتشون هست، مخفی کاری نداره. آدم ها یک بعدی نیستن و کم کم دارم یاد می گیرم آدمهایی رو که با من اختلاف نظر سیاسی دارن، به خاطر بعدهای دیگه شون دوست بدارم.

پی نوشت: اما هنوز که هنوزه وقتی کسی از تحریم انتخابات ایران و این چیزا حرف می زنه، داغ می کنم!

این ویدیو رو ببینین، مصاحبه با مرجانه سانراپی، نویسنده ی پرسپولیس.

انقدر وقته ننوشتم که دیگه دستم به نوشتن نمیاد!
ایران بودم. از وقتی برگشتم هنوز گیج و ویجم و دستم به هیچ کاری نمیاد... بدنم هم که همکاری کاملی با ذهنم داره، تا ذهنم گیج و گول می شه، بدنم هم تصمیم می گیره که مریض شه. دو بار پشت هم سرما خوردگی و گلو درد گرفتم، اما دیگه بهترم.
حرف تکراری از قیمت ها و تورم نمی خوام بزنم، اما چیزی که بیشتر از سیاست های غلط دولت اذیت می کندم، حرف مردمه. چند بار از چند آدم مختلف که خودشون با سیاست های احمدی نژاد مخالفن، شنیدم که می گن این احمدی نژاد می خواد یه کارهایی بکنه، اما نمی گذارن!! می گفتم خوب کی نمی گذاره؟ این که همه ی قدرت دست خودش و هم جناحی هاشه! می گفتن نه، تو نمی دونی، نمی گذارن! جالبه برام که خاتمی هر مشکلی که پیش میومد همین مردم می گفتن عرضه نداره، در صورتیکه واقعا دستش بسته بود... حالا احمدی نژاد رو می گن نمی گذارن... نمی دونم مردم ما کی قراره یه ذره شعور سیاسی پیدا کنن. احتمالا هیچوقت. البته اینجا هم دست کمی نداره. مک کین واقعا ممکنه رییس جمهور بشه! کلی طرفدار داره و غیر از اون خیلی ها می گن اگر رقیبش اوباما باشه، چون سیاهپوسته اوباما ایالت های مرکزی بهش رای نمی دن و احتمال پیروزی مک کین زیاده. اگرم با هیلاری کلینتون رقابت کنه، خیلی ها چون هیلاری زنه، بهش رای نمی دن... خدا به خیر بگذرونه...
حرف از انتخابات شد، این ویدیو رو ببینید، یه ترانه است که بر اساس یکی از سخنرانی های اوباما ساخته شده.

معلومه که من طرفدار اوباما هستم؟

خوب اینا رو نوشتم که یخم باز بشه، باز می نویسم!